مروری بر مستند شان منسون: زمینی‌ها Earthlings -2005

شما نهارتان را خورده اید، درحالیکه سلاخ‌خانه‌ها با چند کیلومتر فاصله دلپذیر از شما پنهان شده‌اند. در اینجا یک همدستی وجود دارد. امرسونزمینی‌ها (+) مستندی است که بیشتر از آن‌که تاثیرگذار باشد، قوی است. البته بسته به سلیقه شما میتواند برعکس هم باشد. منظورم فرم مستند نیست، که ممکن است عالی نباشد، منظورم محتوی است. زمینی‌ها برخلاف چیزی که در نگاه سرسری قبل از تماشا به نظرم رسید در رابطه با فوائد و لزوم گیاه ‌خواری نیست. بلکه همان‌طور که بخشی و قسمت اول از سه گانه ایی برای زمین است، حول محور دیگری میچرخد. بخش اول که همین مستند است درباره حیوانات، بخش دوم + درباره طبیعت و بخش سوم که هنوز ساخته نشده قرار است درباره انسان باشد. این سه گانه و بلکه پروژه، تحت حمایت نهادی است که در محدوده مسائل و مشکلات(بیماری‌های) اجتماعی فعالیت میکند + و زمینی‌ها اولین محصولش است.زمینی‌ها تشکیل شده است از چند بخش. بخش اول حیوانات خانگی: از کجا می‌آیند، چگونه توسط صاحبانشان -که درصد کمی هم ندارند- رها میشوند و نهایتا چه سرنوشتی دارند. بخش دوم غذا: به طور ساده پروسه همبرگری که میخوریم را توضیح میدهد: سلاخ خانه ها. اینجا مشکل اصلی فیلم برجسته میشود. علاوه بر کشتن حیوانات، بی‌رحمی در کشتن آنها: داغ‌گذاری، نحوه جابجایی، تپانچه مخصوص حیوانات، گوساله ها، بریدن دم و شاخ و دندان حیوانات، اخته کردن، سیخ الکتریکی، بریدن گلو. این ها درباره گوشت گاو و گوسفند و گوساله و خوک است. درمورد مرغ که قصه دیگری است. قطع کردن نوک، محل زندگی و نحوه سلاخی آنها. بخش سوم غذاهای دریایی: آلودگی دریاها و از بین رفتن آب‌زیان. انقراض گونه‌ها. بخش چهارم لباس: پوست حیوانات یا لباس ما از کجا می‌آید؟ چرم، خز. بخش پنجم سرگرمی: گاوبازی، شرط‌بندی‌ها و مسابقات، شکار، ماهیگیری، سیرک، باغ‌وحش. و نهایتا بخش ششم آزمایشات علمی.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />
فیلم از دیدگاه جانب‌داری روایت نمیکند. گرچند بعضی صحنه‌ها اتفاقات معمول نیست و صرفا موردی است، ولی تاکید فیلم بیش از اینکه بر کشتن حیوانات باشد بر چگونگی کشتن آن‌ها و رنجی است که تحمیل میکنیم. چه آنکه از نقطه نظر تجربه درد، گاهاً حیوانات اندام‌های حسی توسعه یافته تری دارند. و درکل سلول‌های عصبی آن‌ها شبیه سلول های عصبی خود ماست. حیوانات درد را احساس میکنند.شان منسون -نویسنده، تهیه‌کننده و کارگردان فیلم- کار خود را با فیلمی در مورد حیوانات خانگی شروع کرد. تجربه اولین فیلم او در پناهگاه های حیوانات در اطراف لس آنجلس و نحوه کشتن آنها او را به شدت تحت تاثیر قرار داد. فیلم به دلیل مشکلات مالی شش سال از توزیع ناتوان ماند.نقطه قوّت مستند، قانع‌کنندگی آن است. [مواظب باشید که مثل دوبلور فرانسوی فیلم، پس از روایت فیلم، گیاه‌خوار نشوید :))] متن خوب، روایت‌گر خوب -جاکوئین فونیکس، بازیگر نامزد اسکار + که حتما میشناسیدش- و موسیقی متن نسبتا خوب. زمینی‌ها به عنوان یک تولید، اثری دقیق است. فیلم با ارائه تصاویری از قتل عام‌ها و موارد مشخص‌تری مثل جنایات نازی‌ها شروع میشود و ذهن بیننده را متوجه ناهنجاری‌های عام‌تری میکند. و در پایان به ما متذکر میشود که چه کسانی هستیم؟ چه کسانی میخواهیم باشیم؟ و چرا درد را در حیوانات به رسمیت نمیشناسیم؟ منسون با اصطلاحی که به گوش ما نا آشنا است در فیلم پاسخ میدهد: گونه پرستی(+) که مانند نژادپرستی یا تبعیض جنسیتی، تعصبی است بر اساس تفاوت‌های فیزیکی.فیلم میخواهد درد و رنج را برای همه گونه‌های زیستی به رسمیت بشناسیم. یا همان‌گونه که شعار فیلم میگوید: ما باید این ارتباط را برقرار کنیم.</p><br /><br /><br /><br /><br /><br />
<p>فیلم را بصورت آنلاین در سایت رسمی خودش (+) و یا اینجا (+) میتوانید تماشا کنید و یا میتوانید از این آدرس (+) دانلود کنید. زیرنویس فارسی (+) هم دارد<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />
  • شما نهارتان را خورده اید، درحالیکه سلاخ‌خانه‌ها با چند کیلومتر فاصله دلپذیر از شما پنهان شده‌اند. در اینجا یک همدستی وجود دارد. امرسون
فیلم از دیدگاه جانب‌داری روایت نمیکند. گرچند بعضی صحنه‌ها اتفاقات معمول نیست و صرفا موردی است، ولی تاکید فیلم بیش از اینکه بر کشتن حیوانات باشد بر چگونگی کشتن آن‌ها و رنجی است که تحمیل میکنیم. چه آنکه از نقطه نظر تجربه درد، گاهاً حیوانات اندام‌های حسی توسعه یافته تری دارند. و درکل سلول‌های عصبی آن‌ها شبیه سلول های عصبی خود ماست. حیوانات درد را احساس میکنند.

شان منسون -نویسنده، تهیه‌کننده و کارگردان فیلم- کار خود را با فیلمی در مورد حیوانات خانگی شروع کرد. تجربه اولین فیلم او در پناهگاه های حیوانات در اطراف لس آنجلس و نحوه کشتن آنها او را به شدت تحت تاثیر قرار داد. فیلم به دلیل مشکلات مالی شش سال از توزیع ناتوان ماند.
نقطه قوّت مستند، قانع‌کنندگی آن است. [مواظب باشید که مثل دوبلور فرانسوی فیلم، پس از روایت فیلم، گیاه‌خوار نشوید] متن خوب، روایت‌گر خوب -خواکین فینکس، بازیگر نامزد اسکار + که حتما میشناسیدش- و موسیقی متن نسبتا خوب. زمینی‌ها به عنوان یک تولید، اثری دقیق است. فیلم با ارائه تصاویری از قتل عام‌ها و موارد مشخص‌تری مثل جنایات نازی‌ها شروع میشود و ذهن بیننده را متوجه ناهنجاری‌های عام‌تری میکند. و در پایان به ما متذکر میشود که چه کسانی هستیم؟ چه کسانی میخواهیم باشیم؟ و چرا درد را در حیوانات به رسمیت نمیشناسیم؟ منسون با اصطلاحی که به گوش ما نا آشنا است در فیلم پاسخ میدهد: گونه پرستی(+) که مانند نژادپرستی یا تبعیض جنسیتی، تعصبی است بر اساس تفاوت‌های فیزیکی.
فیلم میخواهد درد و رنج را برای همه گونه‌های زیستی به رسمیت بشناسیم. یا همان‌گونه که شعار فیلم میگوید: ما باید این ارتباط را برقرار کنیم.

  •  فیلم را بصورت آنلاین در سایت رسمی خودش (+) و یا اینجا (+) میتوانید تماشا کنید. زیرنویس فارسی (+) هم دارد.
Advertisements
برچسب‌ها , , , , , , , ,

یک دیدگاه برای ”مروری بر مستند شان منسون: زمینی‌ها Earthlings -2005

  1. خیلی وحشتناک، تکان‌دهنده، تأثیرگذار و به فکر وادارنده.
    و اینکه جسارتا خواکین فینکس تلفظ بهتری ممکنه باشه به نظر بنده

  2. EchEm می‌گوید:

    صحیحه. اعمال شد.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: