مروری بر مستند کریستوفر بل: بزرگ‌تر، قوی‌تر، سریع‌تر BIGGER, STRONGER, FASTER – 2008

if you work hard and you play by the rules, this country is truly open to you. You can achieve anything. / Arnold Schwarzenegger

«چند ماه بعد از اینکه من به آرنولد رأی دادم، آدم‌هاش به باشگاه گفتن همه عکساش رو از توی باشگاه بردارن./ معنی این کار چیه؟ این یه روز بد برای این باشگاه بود. اونا دارن عکسای آرنولد رو میارن پایین. -تو برای آرنولد احترام قائلی؟ یکی از قهرمان‌هات بود؟ -همم، خب بود. تا اینکه مزخرفاتش(عکس‌هاش) رو آورد پایین. میدونی؟ این مرد یه خائنه. الان باشگاه یه هوای دیگه‌ایی داره. و بالاخره اون آرنولد قدیمی رفته. و هرجوری حساب کنی فکر نکنم برگرده.»
بزرگ‌تر، قوی‌تر، سریع‌تر (+) مستندی است از کریستوفر بل درباره استفاده از داروهای نیروزا و واکنش جامعه آمریکا به آن. فیلم در ژانویه ۲۰۰۸ در جشنواره ساندنس نامزد جایزه ویژه هیأت داوران شد، در دسامبر ۲۰۰۸، مایک برادر کریس که در فیلم به استفاده از استروید اعتراف میکند فوت میکند، و فیلم در همان سال در آمریکا به نمایش در می‌آید و استقبال عمومی خوبی هم از آن میشود.

فیلم با فلاش‌بکی به کریستوفر بل از بچگی خودش و دو برادرش -به همراه شوخی‌هایی که ما را یاد مایکل مور می‌اندازد-، توضیح فرآیند سرخوردگی در مدرسه و شروع به بدنسازی و برجسته کردن و استفاده از استروید به عنوان سبکی از زندگی مدرن آمریکایی شروع میشود. به سراغ دکترها میرود، نظرات مثبت و منفی آنها را درباره استفاده از استروید میپرسد، سراغ ورزشکاران میرود، و راجع به نحوه خرید استروید توضیح میدهد، و دوباره به خانواده خودشان برمیگردد.

کریستوفر بل در بزرگ‌تر، قوی‌تر، سریع‌تر نمیخواهد تاثیرات استروید را بررسی کند. میخواهد رویای آمریکایی را مسخره کند. و از رهگذر همین مسخرگی، انتقادات خودش را هم میکند. کدام یک از پدران ما و پدران پدران ما غصه چربی‌های اضافه بدن خودشان را میخوردند یا برای رشد سیکس‌پک خود تلاش میکردند؟ حتی گذر به اسطوره‌های جهانی‌ای مثل هرکول هم هیچ کدام از ما را یاد عضله‌های بزرگ‌ش نمی‌اندازد. نیازی به عقب‌گردی چنین هم نیست. مقایسه سه نسل از عروسک‌های مدل جی.آی. جو(+) به درستی به ما نشان میدهد که در این چند دهه چطور قهرمان‌های آمریکایی دارای عضله‌های بزرگ‌تری شده‌اند. قهرمان‌های امروز آمریکا مثل سیلوستر استالون یا آرنولد، کسانی هستند که تحت تاثیر مصرف استرویدها به این جا رسیده‌اند. حتی اگر کمی پا را فراتر بگذاریم، قهرمان‌های ورزشی -به عنوان قهرمان‌هایی با چاشنی جوانمردی- هم همین هستند. کم کم تا آنجا جلو میرود که از خودمان می‌پرسیم آیا کسی بدون تقلب هم به قهرمانی میرسد؟ روی دیگر این سکه وقتی است که استفاده از همین داروها را در هنرمندان یا از این قبیل نشان میدهد. جایی که رقابت به سبکی که در ورزش هست را نمیبینیم، و با نسبی شدن مفهوم تقلب، کم کم این سوال اصلی برای ما پیش می‌آید که آیا اصلا بدون تقلب میشود کلا موفق شد؟

در جای‌جای فیلم تاکید میکند استروید یک نیروزاست. ولی به عنوان نیروزا عواقب وخیمی ندارد. یعنی اشاره میکند همانی که سیاست‌مداران نگرانش هستند و عوارض مسخره‌ایی را به عنوان شاهد بری آن ارائه میکنند نیست. استروید یک ورژن از همان هورمون هایی است که بدن تولید میکند. مشکل در استروید نیست. مشکل اینجاست که همه میخواهند به موفقیت برسند. هرکس رویایی دارد، و مابه‌ازای این رویای ذهنی، تصویری است که جامعه به آنها تزریق کرده. نکته هم همین‌جاست. اگر میخواهی آرنولد بشوی، بدون استروید محال است. حال چه؟ هیچ‌کس رویای خودش را رها نمیکند، درست‌تر بگویم: هیچ کس استروید را رها نمیکند.
و این جامعه انگار نه تنها برای رسیدن به هدف تقلب میکند، بلکه خودش را هم فریب میدهد. روایت پایانی کارگردان فیلم از برادرش مایک -همان که چندی بعد از اکران فیلم هم درمی‌گذرد که خودش طنز جالبی است. در فیلم ما متقاعد میشویم استروید نمیکُشد- و پیروزی‌اش در مسابقه وزنه‌برداری که با خوشحالی اطرافیان‌ش روبرو میشود هم جالب است. همان هایی که استفاده از استروید را برای مایک به شدت نهی میکنند. ولی به قول خود کارگردان: مادرش چنان خوشحال میشود گویی دعاهایش مستجاب شده، و پدرش انگار در لاتاری برنده شده.
بزرگ‌تر، قوی‌تر، سریع‌تر میخواهد بگوید ما چطور روهایامان را دور میزنیم. و خبر از اتفاقی میدهد که جامعه به آن دچار شده: یک تضاد بین رسیدن به بهترین‌ها و موفقیت، و انجام کار درست. چون جامعه میخواهد افرادش همیشه برنده باشند، چون حتی فکر کردن به باختن هم نفرت‌انگیز است. و بودن در جایگاه دوم به معنی بودن در جایگاه اولین بازنده‌ها است. قهرمان‌های واقعی آن‌هایی هستند که همه جوایز را برده‌اند. و طبق آنچه کریستوفر بل در پایان میگوید: «این آمریکاست. بهترین ملت دنیا. تو میتونی ما رو ملتی زیر مصرف استروید بدونی. اما عوارض بلندمدت استفاده از استروید مگه چکار میتونه بکنه؟ برای من و برادرهام، استروید مشکل نیست، اون خودش یکی از عوارض جانبی آمریکایی بودنه

«میدونی، من میخوام باور کنم توی دنیای خوبی دارم زندگی میکنم، ولی این طور نیست. من میخوام بیشتر تلاش کنم، ولی چرا تلاش کنم، وقتی برنده نمیشم؟ کسایی هستن که نمیتونن سوار قطار بشن … من فقط این رو میدونم که هیچ وقت نفهمیدم چرا من نمیتونم.
-مگه مشکل اینکه یه آدم معمولی باشی چیه؟
هیچ مشکلی نداره… همم چرا ولی. درواقع یه مشکلی هست. مشکل اینه که من به دنیا اومدم که یه کار خفن انجام بدم، که الان انگار نمیتونم. ولی من نیاز دارم که بتونم… . من احساس میکنم میتونم. من یه چیزی دارم که میتونم نشون بدم به این دنیا. ولی دقیقا نمیدونم اون چیه. یا باید براش چیکار کنم. فقط میدونم یه چیزی هست.»

  • این مستند را به‌صورت کامل از این لینک یوتیوب (+) میتوانید تماشا کنید.
Advertisements
برچسب‌ها , , , , , , , , ,

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: